Skalista skandynawia

Na każdym kroku, ludzka egzystencja pozostawia po sobie ślady. Trudne do przyjęcia, nierozkładalne odpady. Smutek spogląda na te resztki upadłej wyobraźni. Idę po tej ziemi naznaczonej cywilizacją. Patrzę na nią i podnoszę kawałki zanieczyszczeń, które odbierają mi w naturze wytchnienie. Tam gdzie człowiek tam zniszczenie. Powolne, czasami gwałtowne wydzieranie świata, dla egoistycznej egzystencji. Żyjemy na tej planecie, co po nas zostanie - wielka góra śmieci? Czy zastaną po nas następne pokolenia - beton, metal, zatrutą wodę i powietrze. Zamknięci w uścisku rozwoju przemysłowego i braku kontaktu z matką ziemią. Taki ma być los ludzkości, do tego zmierza inteligencja samozagłady?

Stary, zmarznięty bez serca.

Przy strumieniu w momencie roztopów On jedyny był świadkiem Odejścia małej istoty Ostatniego wydanego tchnienia  Bez ciała poleci wysoko Ponad chmury  Na gałązce więcej nie przysiądzie Ćwierkania głos spadnie  Cichuteńki  Z pierwszymi kroplami  deszczu  

Gałąź która z drzewa Kierunek świata obiera Skręca i zawraca Rozwidla Szuka Światło łagodnie ją ogrzewa Młode cienkie skupiska igieł Obejmują promienie Płynie w niej Aromatyczna żywica Wiecznie zimno zielone drzewo Jasno brązową korą się okrywa Szyszkami las obdarowuje Wypełniając Zimową nagą przestrzeń

Metaliczny dźwięk Trzask i huk Wypadła z głowy Leży oszołomiona Twarzą wtopiona w obraz Mokra od świeżej farby Unosi się ponad Napinający schemat powierzchnie Przeciera oczy Z różowym odcieniem Czy to jest właśnie Szczęście Zobaczyć coś więcej

Przyroda też ma swój alfabet - M w sosny wydaniu.

Pierwsze ujecie z nowego obiektywu. Teraz wychodzi mój brak doświadczenia w tej dziedzinie :)