Skalista skandynawia

w ślimaczym zwoju skulona noga bezdomne niesie echo szum na piasku zalewa przypływ ślady topi słone oko w samotności objęcia ramion krzyżują otwartość zapadnięte wieko przygniata skrytość

Wyliczanka z płatków

Stara moje dzieło.

Tupt tup mały trup powieszony leci smród zatkaj nos truchło tuczy  białe larwy muchy

Daj się pożreć, każdym płatkiem naskórka, oderwanym szczypcami namiętności. Z przekąsem, lotu pełnego komara.

Chłód ścian, z wilgotną strużką ściekającą po zboczu, do której przywarli oboje plecami dał im odrobinę otuchy. Spragnione macki przyssały się do chropowatej powierzchni z piaskowca. Przebłyski światła z sąsiedniego pomieszczenia ukazały długi sznur zaplątanych w sieci małych stworzeń  –  które milczały, wpatrując się otępiałym wzrokiem w unoszące się nad nimi długie nogi z zakrzywionymi pazurami. Zielonooki Dion dostrzegł w nich znajome rysy. Pochodziły z plantacji objętej kwarantanną. Zamknięte pole doświadczalne i wyjątkowo skuteczne przeszczepianie ludzkich organów roślinom szybko wykształciło nową krzyżówkę. —  Tam są dzieci –  wysyczał, powstrzymując narastający w nim ból. —  Jedno z nich ma coś w ręce  –  odpowiedziała, podchodząc do grubych prętów wejścia. —  Strzępy księgi  zostały nakryte w bibliotece. Posadzili je o przyswajanie wiedzy przez układ pokarmowy. Nie znając pisma ludzi, połykają cały alfabet, ucząc się jednocześnie ich...