Skalista skandynawia

Ogród tętnił wieczornymi feromonami smagliczki. Ciągnął się za nią sznur koralikowych wonnych cząsteczek. Porozmieszczane na dróżce pomiędzy krzewami róż latarenki, migotały wątłym światłem. Gwar w głębszej części zadbanego zakątka przyciągał zaproszonych na bal. Ściskała w drobnej dłoni bilet wstępu. Zwisające z rulonu aksamitne wstążki, powiewały w rytm podmuchów dźwięku z ogromnych tub datury. Zaróżowione policzki powoli bladły, chłód kontroli osobistej nie należał do przyjemnych. Zabezpieczenie na wypadek posiadania złych mocy. Nie znaleziono przy niej nawet krztyny złej myśli, wychowana na plantacji w kontrolowanym środowisku. W bliskim kontakcie z roślinami o podobnych preferencjach. Pachniała spokojem z nutą kołysanki. Spieszyła się, za kilka minut otworzą skrzynię z narzędziami. Widły, grabie, motyki i reszta ruszą w ten zielony kawałek oazy na jedyny w swoim rodzaju coroczny zlot ogrodników. Przy furtce stał w meloniku chudy jak kij od miotły chłopak, przyszedł chwilę przed ni...

  Tramwajarz Zaśnieżony/Zasypany śniegiem Taniec zmysłów Spotykam ją zawsze na przystanku mostu Teatralnego. Ubrana w skórzany bordowy płaszczyk i rondelek na głowie z wełny. Wsiada do wagonu nr.1.  Czasami siada na wolnym zielonym miejscu. Spoglądam na tyły, upewniam, się, że wszyscy zdążyli zająć bezpieczne miejsca. Nikt nie biegnie w bocznych lusterkach. Dzwonię, ona lubi ten dźwięk. Wzdryga się lekko, ja się uśmiecham. Mój muchomorek, tak wygląda, gdy pada śnieg. Mijam ten most i jadę z ciepłymi dłońmi. Ona patrzy przez okno ul. Rooswellta . Wpatruje się w ornamenty starych kamienic. Odkrywa nowe motywy. Powinna znać je już na pamięć. Secesja, te motywy roślinę, oplatają ją jak płaskorzeźbę. Taką ją widzę w tym moim wagonie. Żelazny balkon, ona siedzi na krześle przy okrągłym stoliku. W wazonie są wiosenne kwiaty. Hamuję odruchowo, szarpię całym składem. Ogromna zaspa śniegu, uderzamy w nią tuż po wylocie z zakrętu. Śnieg wsypuje się przez przednią szybę. Czuję na karku zi...

 Uciekała przez myśl  na opak  potrącenia biegu skończoności  w puenty wbijał się szyk formacji podskoków  w kloszu z papier-mâché w muzycznych kartkach na ołówkowych nogach  rysowała ślad  nie ma mnie w tym zdaniu  jedynie jestem w jej dłoni parasolem  unosi się na nim walc w puchu rozdmuchanych marzeń dokładam jej warstw ściskając sznurkami gorset konspiracji z enigmą 

 Zatapiam się w języku okrętem Vasa  wypływam z pełnym załadunkiem maszty wiatrołapy rozrzuconych fraz  zbieram moje dno  w szkłach na plaży  z prądem i pod prąd  nie dobijam do portu drugim językiem za morzem nie toczę wojny

 Nie jestem już nianią ale ale sikorka tego nie wie nieważne  że nie mam skrzydeł  ani dzioba i much w serwerze  ona była pewna że ten kto  stoi jest godny być  ptakiem

 Stoję tam, jestem i słyszę wszystko uważnie. Zebrała się cała sala. Sędzia marszczy czoło. Uderzenie młotka podbija tłum. Licytują, mówią coraz głośniej. Wyskakują oferty jak zające z nor. – Kto da więcej! Kto... – Pan w cylindrze! – Jeden, dwa, trzy... Sprzedane! Tłum milknie, szczypią się po rękach, nie wierzą, że to nie oni są nabywcami. Idzie, powoli, widzi mnie, przez okulary błyszczą oczy. Wchodzi na podest i kiwa głową. Jest tuż obok, nowy pan. – Perfekcja! – Za ten obraz oddałbym cały majątek. Odwracam się i dociera do mnie, że w ramie nie ma płótna, ani papieru, jestem za to ja nienazwana. Konstrukcja.

  Miała na imię Szarlotka i przeważnie zimne stopy. Chodziła boso po lesie, szukając ziół, grzybów, skarbów w postaci śpiących wróżek. Znajdywała je zaraz po opadnięciu mgły, upojone trunkiem z oparów leśnego podszycia, chrapały dźwiękiem lutni. Zbierała te małe stworzenia na wyściełany mchem koszyk. Różnokolorowe ubranka mieniły się w blasku wstającego przeciągle wschodu. Długie smugi olśnienia przeszywały niczym pociski wiklinowe nosidło. Jedna mała z zadartym noskiem ziewnęła. Szarlotka wzdrygnęła się na ten gest. – Ojojojo! Nie teraz, nie... – pacnęła w główkę śpiocha z korala, który służył jej w newralgicznych momentach – śpi, ciiiiii... Szła tak z nimi jeszcze zgoła kilometr może więcej. Cichuteńko na paluszkach zimnych jak kamyki. Zatrzymała się przy strumieniu, postawiła koszyk przy krawędzi wody i zaczerpnęła w dłonie wody, żeby się napić.   Dziewczyna była nadzwyczaj brzydka, przezwana szarlatanką, po babce równie okropnej urody. Ojciec był łotrem, zabijał magów, raz...

Otwarta przestrzeń zamarzniętego jeziora skupiała różnych miłośników jazdy po lodzie. Młodzi chłopcy z pobliskiej szkoły niedzielnej przy zakrystii w czasie przerw wybiegali na lodowisko z kijami, aby dryblować zamarzniętym jabłkiem. Astrid szosowała z górki na sankach, kiedy jeden z grupy jabłkowego hokeja strzelił zamiast w bramkę prosto jadącej dziewczynie za boiskiem w czoło. Trafiona spadła na tor saneczkowy. Ujrzała arkadyjski obraz siebie w błogim stanie ogłuszenia. Gdy powoli otwierała oczy, ujrzała Leona poraz pierwszy chciała scalić ten stan z rzeczewistością, barytować bez znaczenia. Zamiast tego stanęli na kobiercu zaledwie pięć lat od tego wypadku. Umowa, w której Pastor musiał adnotować, że zasadowy odczyn uszkadza cyrograf. Podpisywali go w białych rękawiczkach, aby nie miał kontaktu ze skórą. Doprecyzował też co znaczy w kalendarzyku małużeńskim opis szczegółowy, egzemplifikacja była zbędna po tym jak para narzeczona uśmiechała się szeroko. Dziecko było już poczęte. Pas...

 Artystyczny układ wpisany w baletową scenę zapewniał jej drugoterminowość w życiorysie. Nie musiała długo czekać, aby rozkloszować publiczność. Wystarczyło uchylić rąbek tajemnicy w gracji ruchów. Premierę zapowiadał Rektor, dżentelmen szczypał ją po policzku, wymagał od niej natchnienia, sam nie potrafił cycerować. Podeszły wiek, zrzucał na niego balast podwyższonego cholesterol. Szkoła, którą zarządzał mieściła się w starej kamienicy z dziewietnastego wieku. Ceglane ściany, skrzypiące dębowe dechy, zapach, ten był zbliżony do wraku statku ze szwedzkiego muzeum Vasa. On też zalatywał nitrogliceryna, nacierał nią dłonie, w nadziei, że odzyska wigor pianisty. Jego drugim zamiłowaniem było granie na pianinie, pierwszy dryg i pierwsza miłość. – Maniek ty sobie przypnij zasługi, o tam na tablicy dla weteranów, tam reszta już nie żyje. Mówił do siebie na głos. Jego tweedowy ubiór nosił zwłoki moli, wieku z czasów młodości, teraz pokrywała czas przeszły w którym egzystował wyrzygując z ...