Skalista skandynawia

Siedział na pobliskiej ławce, trzymał gitarę w rekach. Spokojne ciche brzmienie strun, docierały do uszu jak szept. Drewniane pudło podsycało powietrze do wysłania dźwięków, coraz dalej i głośniej. Muzyka zaczęła rozbrzmiewać donośniej. Wiatr zawirował i porwał kilka akordów, tańczył z nimi jak z liśćmi jesienią. Nuty leżące w futerale podskakiwały po ścieżce zapisanych na nich słów. Chłodne powietrze rozdmuchiwało opadający od tańczącego wiatru kurz. Lato powoli dobiega końca, on gra dalej swoją melodię, może to o niej, a może o tęsknocie za domem. Tego nie da się usłyszeć z dźwięków, ale echo coś rozpozna dużo, już niosło i oddawało zawartych w muzyce uczuć.

Skrzydła starego anioła złożone w kształt serca zaczęły powoli opadać. Zsuwały się z szelestem po jego  ramionach okrywając jego chude, słabe ciało. Szata już zużyta, poszarzała, włosy długie posiwiały. W ręce trzyma zapaloną fajkę, w drugiej zawinięty w płócienna szmatkę prowiant. Czeka go jeszcze długa droga. Czuł jej obecność wyraźnie w kościach. Jego zmysły wyostrzyły się bardziej, żeby ją zobaczyć, jak idzie za nim sama o lasce. Usiadł na przydrożnym kamieniu poczeka na nią. Kiedy go dogoniła starość, uśmiechnęła się do niego. W końcu mają okazję bliżej się poznać. Przesunął się na kamieniu, żeby mogła usiąść. Chwilę w milczeniu przyglądali się sobie. Oboje już w podeszłym wieku, tak samo z widocznymi wyraźnie zmarszczkami, czas wyrył ich doświadczenia niczym rysy na twarzy. Tylko ona nadal wesoła, zachowała radość z życia. Uniósł jedno skrzydło i objął ją, wstali chwytając się za ręce. Jego trzeszczące kolana, jak stary nieoliwiony dźwig pozwoliły im wstać. Teraz tylko czeka ...

Masywny owad, bardzo pożyteczny.

Zapięte serce na zamek błyskawiczny lekko się rozpięło. Uczucia w nim skrywane powoli zaczęły zaglądać przez niewielką szparę. Bezwonne cząsteczki unosiły się w powietrzu, docierając do nich spowodowały, że oszołomione tym magicznym powietrzem otworzyły szeroko oczy, źrenice się powiększyły. Ciało zalała fala fascynacji, serce zaczęło mocniej uderzać w rytm niesłyszalnej muzyki. Uczucia rozpięły mocniej metalowy zamek i powoli zaczęły wychodzić, z serca na zewnątrz. Chciały być bliżej niego, nieśmiało dotykały go wzrokiem. Budziło się w nich żądza posiadania, celem jest być blisko, najbliżej jak tylko się da. Tylko dla siebie, na zawsze, połączone niewidzialną nicią. Robi się cudownie na sercu, myśli zataczają krąg, już znalazły tego jedynego i niepowtarzalnego, bez wad, cudowny, nic poza nim się nie liczy. Każda sekunda i minuta należy do nich, cały świat kreci się jak na karuzeli. Wypływa z ciała niesamowita energia, szczęście i radość. Widać to, w każdym ruchu ciała i ...

Niesamowite miejsce, pełne eksponatów i ciekawych  doświadczeń. Zrobiłam zdjęcia tylko jednego z działów.  Wstęp jest bezpłatny, za wybrane seanse są opłaty. Od jesieni zostanie otwarta część polarna, obecnie jest w remoncie.    Szkielet mamuta.

Małymi krokami idzie jesień, dotyka liści i zamienia je w kolorowe talizmany. Spadają w wirującym tańcu, promienie je oświetlają na scenie pomiędzy konarami. Rosa i deszcz dodaje im uroku, jesień bosymi stopami po nich chodzi. Głaszcze drzewa i żegna się z nimi, pomaga zasnąć na czas ciężkiej zimy.

Smaczne ziarenko słonecznika, wystarczyło na śniadanie.

Zamieszkał u nas w domu i jest przyjacielem rodziny. Ciągle myje swoje stopy, porusza się powoli i spaceruje.   https://www.youtube.com/watch?v=AVPk33qvJD4

W takim tempie zbierały pyłek, dzięki tym obliczeniom można było przygotować się na pstryknięcie fotki.

  Statek jest daleko od niej, została w środku miasta.

Naturalna broszka, wiał dzisiaj mocny wiatr i trochę jej włosy rozczochrał.

Weszły do pracowni pełnych narzędzi, pomiędzy sztalugami leżały dłuta i kawałek pieńka, zostawił je rzeźbiarz. Wpadły na myśl niosącą głupi pomysł, żeby wystrugać wariata. Szybko zabrały się do pracy, zanim znowu pojawi się artysta. Już lecą wióry i prawie skończyły, a tu nagle wariat niedokończony wymyka się im i wybiega z pracowni. Biegną za nim, bo miały związanie z nim inne plany. Sytuacja wymknęła się im z pod kontroli. Miał być tylko sztuką, a teraz żyje własnym życiem. Zdolny robić rzeczy dla innych nie dostępnych, widzi więcej, czuje bardziej. Wrażliwy niezrozumiały przez otoczenie, to chyba nie dobry czas dla niego. Sam dla siebie tworzy sztukę, a myśli podziwiają i się cieszą, że jednak został niedokończony. 

Gotowe do drogi nasiona, podmuch wiatru je uniesie i odlecą.

Zabawnie wygląda z jednym czułkiem.

Coś się poruszało przy otworze gębowym, teraz już wiem co to było-obiad.

Podeszłam tak jak to było możliwe najbliżej, Szablak krwisty ze swoją ofiarą.

Robaki czy śnią o przeżyciach dnia codziennego, a może maja marzenia senne trudne do wyobrażenia. W codziennym życiu prowadzą interesujące rozmowy, tak jak ostatnio podglądane dwa skorki. Jeden drugiemu coś na ucho szeptał. Siedziały na gruszce i prowadziły ciekawą niesłyszalną dla ludzkich uszu rozmowę. W jaki sposób układają się do snu? Czy podkurczają nogi, spracowane codziennym uganianiem się za jedzeniem. Wspinają się na wieżowce, żeby na tarasach kwiatów pyłek zajadać. Ciekawa sprawa, bo dbają o swoją higienę osobistą. Nogami pocierają swoje ciała, a później je oblizują. Takie spostrzeżenia na ich temat.

W terenie gdzie są same głazy, trzeba sobie radzić.

Pochmurno, to trzeba gdzieś odpocząć. Znalazła kąt w korze drzewa i teraz tam pomieszka.

Takim dziecięcy sprzętem robię zdjęcia. Drugi aparat nie jest lepszy zwykły automat.

Jeszcze nie zdąży się odejść, a już się jest porzuconym. Kiedy ma cię zabraknąć, to od razu, bez skrupułów, na zawsze, bez niepotrzebnych gestów i słów. Zatrzaśnij za sobą furtkę, tylko mocno, żeby się zakleszczyła i już nigdy dla ciebie nie otworzyła. Znikaj ze zdjęć, wyblaknij, spłowiej od słońca, do białej czystej kartki. Wymarz pamięć, zresetuj tylko nie zapomnij opróżnić kosza.

Takie kropelki z tego grzyba spływają, nie wiem dlaczego jest taki oślizgły. Rośnie na martwym już konarze drzewa.

Pochylałam się nad kwiatami i starsza pani zapytała mnie czy szukam Pokemonów. Zabawne, bo ostatnio zastanawiałam się nad tą aplikacją. Doszłam do wniosku, że gdyby ktoś stworzył taką grę, ale z naturalnymi owadami to by było coś! Dzieci by więcej się dowiedziały o otaczającym świecie i  poznały by tych malutkich mieszkańców ziemi bliżej. Są naprawdę z bliska bardzo ciekawe.

Wypadła z gniazda, jako pisklę sroki są bardzo brzydkie. Wychowywana przez moją mamę rok temu wyglądała tak. Podrosła i niestety, kiedy się już oswoiła z ludźmi zniknęła. 

Jak bym chciał mieć ptaszka w łapie, gdyby nie ten dzwoneczek na szyi.

Na skałach wszystko sobie radzi, wystarczy odrobina torfu. Życie tętni, wszędzie rosną jagody, zdarza się, że są też po bokach skalistych okrągłości.

Łowię dzisiaj ryby, zarzuciłam wędkę we własne wnętrze. Przynętą jest kartka papieru, długopis haczykiem, może jakieś zechcą spróbować, na papier się przenieść. Skupiam się i czekam, cierpliwości mam dużo. Obserwuję, może z falą myśli przypłyną do mnie duże okazy. Słucham muzyki, przywołuje mnie jak syrena swoim śpiewem. Brakuje tylko słońca, niebo jest pochmurne. Nadrabiam klimat jeziora uśmiechem.

Skrywa w sobie coś, czego strzeże zawzięcie. Boi się ośmieszyć, pokazać, to co ma najcenniejsze. Dusza talentem obdarzona, zamknięta na świat siedzi wewnątrz umysłu, nie może się wydostać. Strach ja ścieka na tyle mocno, że nie może nawet drgnąć. Myśli, że ochroni jej tak delikatną i kruchą wrazliwość. Nigdy jej nie puści, bo się zrani cudzą krytyką. Rozpadła by się na kawałki i w pył by się obróciła. Zniknęła by na zawsze, zamknięta i pochowana, w urnie złych doświadczeń.

Gałęzie, lubię je bardzo zwłaszcza zimą, często używałam ich do robienia wianków. W okresie przycinania w ogrodach gałęzi, można je pozbierać i świeże poskręcać. Brzozowe są szczególnie dobre oprócz wikliny do zaplatania kół. Miękkie i plastyczne, przy odrobinie wprawy z kilku długich kawałków powstaje fajny podkład do wianka. Z tych pozostałych części grubszych, można zrobić kołeczki na sznureczku i je doczepić, jako dekorację.Pocięte muszą być mocno wysuszone, bo inaczej wysuwają się z wiązania. Ciekawy efekt wizualny, satysfakcja gwarantowana z samodzielnie wykonanej ozdoby.

Siedziałam na ławce, kiedy obok mnie spadł kawałek suchej bułki. Za nią wylądowała mewa, patrzyła na mnie czy może ją spokojnie zabrać. Na zdjęciu odlatuje z tym kawałkiem pieczywa.