Skalista skandynawia

Liście- Z tęsknoty pochylają się za nimi. Drzew lustrzane odbicia.

Jesień ach to ty To nie ja ocknij się Pan Przecież widzę taka sama cera To makijaż odczep się Pan Jesieni czy na pewno Co z ciebie za drań Pan To nie zimowy letarg Ocknij się Pan Nie jesteś miła A ty trzeźwo myślący Pan Żegnam Panią, a ja Pana

Dzień był pochmurny, ale nie zanosiło się na deszcz. Spojrzał na ścieżkę i miejscu, w którym równolegle mijał mrówki jak na miniaturowej autostradzie. Szła tylko jedna, niosła coś niewielkiego. W kierunku odwrotnym niż on. Zatrzymał się, bo coś zaczęło spadać z nieba na suche liście. Czyżby to był deszcz? Chwilę stał w miejscu, przyglądając się uważnie. Nie były to krople. Drobne poobgryzane łuski spadały z sosny prawie na niego. Cofnął się kilka kroków i spojrzał w górę. Na niższej gałęzi siedziała wiewiórka. Trzymała w łapkach szyszkę i ją obgryzała. Zadowolony rudzielec, pomyślał, chłopiec i poszedł dalej. Nie czekał, aż nasypie mu tymi resztkami na głowę. Po schodach usłanymi kolorowymi liśćmi, skierował się w dół bliżej wody. Patrzył na te, które wpadły już do niej i pływały, subtelne i zarazem mocne w kolorze. Jesień topiła swoje talizmany, opadały z tafli wody nasiąkając i osuwając się na samo dno. Nawet teraz jest tam kolorowo. Z zadumy wyrwał go szelest, t...

Jeżeli mnie widzicie to znaczy, że utyłem.

Jeszcze ona jedyna z liści się wychyla.  Samotna zaczyna gubić płatki. Z tęsknoty za kim? ,,Kocha nie kocha,, Polecą teraz, jeden za drugim na ziemie spadną. Jaka będzie odpowiedz, tylko stokrotka się dowie.