Skalista skandynawia

W ciemnym obskurnym barze siedział prawie sam, nie licząc starego zarośniętego siwizną barmana. Wychylił szklankę z drinkiem do samego dna jednym duszkiem. Wściekły pies przechodził do krwiobiegu, a on stawał się tak samo zajadle wkurwiony, jak nazwa tego trunku. Brakowało tylko skraplającej się pary z jego pyska. Moczymorda, kawał łachudry, stęchlizna uwalniała się z jego zmurszałego kapelusza. Spojrzał na swoje dłonie, zniszczone, tak zniszczone ostatnią dekadą szarpania każdego dnia za cienkie długie pasma egzystencji. Zwijał kłębki swoich nic niewartych oddechów. Drzewa miały dzięki niemu więcej dwutlenku węgla. Tlen był bezbarwną miarą każdego uderzenia serca. Ile jeszcze ich zostało, wiedziała tylko matka natura. - Krwawą Mary poproszę. - Kobiecy głos zabrzmiał jak wicher wystrzelony z lisiej nory. Butelka trzynasta z rzędu zakołysała się na półce. Staruszek zgrabiałymi palcami sięgnął po nią, wykonując zamówienie. W lustrze odbijająca się postać z długimi włosami, wbijała w...