Wskrzeszenie - Mroczny cz. 1

 Tunele ciągnęły się wzorzystym odbiciem żył liścia klonu. Wracał do głównego korytarza, wysypując drewniany granulat z odwłoku.

Skrobanie dolatywało do Wiedźmy obwiniętych chustą uszu od kilku godzin. Nieznośny gryzący zmysł dźwięk przypominał drewniany fotel, w którym bujała się zasypiając z dzieckiem roślin na ramieniu. Przywołana

kołysanka o kornikach, przerzuciła wspomnienie do starej chaty, gdzie nuciła ją drewnianej główce, gładząc badylaste strączki.

Zasypiał z otwartymi sękatymi gałkami, matowym spojrzeniem ćmy żegnał światło.

— Lulili, lullli kornik wierci dziury. — Staruszka nuciła przez wiotkie usta melodię.

Zamknięte szczelnie pudło chrupnęło złowieszczo. Przebita na wylot deska wpuściła wiązkę światła. Robak wydrukował linie życia na jej zdrewniałej dłoni.

Zacisnęła palce na niewielkiej książce. Drugą odgarnęła woal z włosów.

— Zaraza! — Kto zakłóca spokój zmarłych? — Uniosła głowę bliżej wieka.

Blady cień pokrył wieko, drewnianą skrzynię oplatały pomalowane gałęzie brzóz. W uścisku natury ona stanowiła korzenie.

— Lokaju, wbij głębiej dłuto. — Mroczny rozglądał się niecierpliwie po zniszczonym cmentarzysku. Zapadnięte pozieleniałe nagrobki zionęły zapomnieniem na piaskowych tablicach. Wydłubane zdobione pismo rozsiewał wiatr, mieszając duszą w życiorysach.

Krypta Wiedźmy stała nienaruszona. Ceglane mury zabezpieczały ustawioną trumnę na środku kapliczki.

— Pożałujecie tego! — wrzask kobiety obudziłby umarłych, gdyby nie brak kilku zębów, które uniemożliwiły wysupłanie pozagrobowych zaklęć. Świszczącym językiem klęła na Mrocznego i Lokaja.

— Uspokój się matko zdrewniałych! — Lokaj przenikał ciało staruszki, obezwładniając konwulsyjne odruchy.

— Czego chcecie, na zarazę, żeby was pochłonęła?! — nadgniłą pamięcią starała się opanować sytuację.

— Na zarazę, matko! Dzieci chorują. — Lokaj ścisnął mocniej kości Wiedźmy.

— Ale jak...? — Załamała głos, powoli opadając na aksamitną usypaną łupieżem poduszkę. Zniknęła na moment w bieli rozkładu.