Ja robot

Rdza wdzierała się coraz głębiej

trawiąc

krwawiące rudą barwa metalowe

serce

zaskrzypiał na starych śrubach zawieszony

umysł

Twardy dysk z nadgniłym kręgosłupem

moralnym

łuski metalicznego

naskórka

spadają odzierając z grubej warstwy

dzieło stworzone ludzką

ręką

Wrasta w kosmosu przestrzeń

powołana do życia

sztuczna inteligencja

świadoma swojego istnienia

Wewnętrzne impulsy kołatania

roztrojone mechanizmy

zgrzyty poluzowane spoiwa

Wybite ćwieki

spoczywają

na wysypisku

pośród niepotrzebnych rzeczy