Mrocznego mucho-mory cz.3

 Ze staruchy twarzy sączyły się czyraki, larwy muchy plujki w ostatnim stadium rozwoju wgryzały swoje pulchniutkie gęby w głąb policzków Wiedźmy. Monstrum spuchło i posiniało, eliksiry wrzały w jej krwi. Zielony pot spływał, wolno wżerając w otwarte wulkaniczne pory nie skóry jej samej, a bydła którymi się obwinęła.

Mora z odrazy przysłoniła się bielą, zasłona dymna z zimowego pudru była bezcenna.

— Czego tu! — prychnęła na nich opluwając Wichrową pelerynę. Coś jej zostało po zabiciu kota, nosówka była nieuleczalna, nochal wykrzywił się do kichnięcia i zanim zdołali coś powiedzieć wystrzelił Wiedzmową kozę w siną dal.

Chata wyciągnęła długie łapy i podtarła sobie nos workami jutowymi i sapnęła ciężko.

— Zbawienie moje! Podduszałam ją dwutlenkiem węgla zatykając komin, ale to parszywe stworzenie było gorsze od karalucha, otwórzcie drzwi i okna niech odetchnę. — Po tych słowach nochal odpadł, okiennice rozsunęły się a różany krzew obsypał się żółto-pomarańczowtmi kwiatami.

— Twoje zimno Moro uratowało nas, jesteś życiem i śmiercią w jednym. — Zagrzmiało, zapowiedz wiosny rozkwitła na oczach Wichra. Mora pozieleniała zawstydzona komplementem o tak ważnej sprawie.

— Zwrotna wiadomość, zwrotna! — Muchomor poczerwieniał jak las w czasie krwawego księżyca i ledwo zdołał do skakać do Mrocznego Pana, kiedy oczekiwany grzybek uniósł kapelusz i ziewnął.