-

wydłubuję kukułce wzrok

szpilką podważam jej istnienie

ślepa

nie wybije

przerwanej godziny

gong zawiesza wskazówkę

pomiędzy siódmą a szóstą

tylko którą

śmierć

zagląda przez ramię

skrzek pióra lecą

dochodzi pełnia

na niebie

księżyc szmerem przedziera

się przez gęste włosy

płoną rdzawą kroplą skronie

martwe opadają powieki

na drewnianej podłodze

gwoździe

przybijają do ścian zamglone

oddechy cieni

utopione w czarnej źrenicy

światła pomruki