Głupoty

Światełka zgasły.

Stała w kącie i coś chrupała, zasłaniając się szalem z Alpaki. Czapka wisiała na niej niechlujnie.

Powoli traciła swój żywiczny aromat.

Co ona tam niupla? - zjadała mnie ciekawość.

- Ach jejku! - wrzasnęła podskakując na jeden krzywej nodze.

Odwracając się powoli, uchyliła rąbka tajemnej zdobyczy. Łysiejąca od spodu, zawstydzona prychnęła resztkami głowy mikołaja. Skrzywiła usta w cierpkim uśmiechu.

- Ty potworze! - resztki skonsumowanego ludzika dyndały w jej chudych zielonych paluchach, powieszone za odstający kawałek sreberka.

- Zjadłaś go, a on chciał przekroczyć nowy rok ze swoją datą przydatności.

- Nic straconego, zostały jeszcze nogi - odpowiedziała z czekoladową słodyczą w głosie.