Rzeźnia

 Uwaga treść jest drastyczna.


Schować się tam gdzie cień zamiera, a słońce nigdy nie obejmuje ręki. Poza marginesem błędu, idealnie wtopić się w punkt wyjścia. Stanąć prosto, brodząc w kałuży stygnącej krwi. Gumowe buty, ochrona przed skrzepami, upadkiem na śliskiej powierzchni.
 Serce w dwóch chłodnych komorach zamknęło przedsionki. Martwe na chirurgicznym stole, odcięte od aorty. Na haku łeb zwisa w dół. Podcięte gardło w krzyku, podryguje jedną nogą, odruch nerwowy, kopniak - Życie!

W powietrzu unosi się smród spożywanej energii. Białe płytki, sterylny blask. Z sufitu szyna skrzeczy szponiastymi końcami.
Zaczepi jej wzrok, pociągnie za sobą.
Stoi za ścianą, uszy prądem rażą świadomość, ogłuszają.
Obryzgana tętnem błękitnej cieczy, zabarwia się z oddechem w szlachetną rubinową ciecz.

Stoi w kolejce po śladach tych, których już gałki odbijają się od posadzki, wydłubane dzwonkiem. Szczecina odsłania nagie sprężyste pory, podobne do ludzkiej skóry. Masa, przygotowana do warzenia i rozbioru.
 Ciało nie, bo to już mięso