Obrzydlistwa w skrócie

Z kacem, o poranku obrzydlistwa nie ma końca.

W nosie pająki przewracają się, o swoje chude nogi. Chimery z sufitu spadają lawiną deszczu pod jego nogi.

Burzy się kuchenny blat, marszczy deska powieki. Czajnik gwiżdże na gazie, parą ze złości bucha.

Opary alkoholowe wyziewami, budzą udręczone szklanki i kieliszki. Kubek upadł uszkiem w dół. Słuchać już nie ma ochoty o pijackiej gadce, zębów przez cedzak i wykładów języka maczanego w gorzkiej herbacie.

Ohyda, ble, tytoniowy smród czuć w głosie.

- Gdzie byłeś! Ty mój mały głodzie.

Jogurtowy waniliowy przysmak, rzyga na jego widok.

Mdli go na samą myśl o konsumpcji.

Łyżka w ręce się trzęsie.

- Tylko nie usta, proszę cię litości. Z błagalnym lamentem trafiła do smrodliwej jamy.

Płatki wirują w mleku zamieszane w sytuację. Miska poczuła wąsa, śmieje się rozbawiona, rechocze.

Głupi pijak na głodzie.

Zaraz zwróci wszystko w muszli klozetowej. Poleciały z bulgotem na wzniosłej fontannie wymieszane śniadanie z wódki przekąskami.

Poczuli wszyscy ulgę, a klozet naciśnięty na spłuczkę, przepuścił dalej resztę.