O poranku

Załamała się.

Ryczy! Nie, to krowa z kartonu z mleka, pomyłka.

Wyje donośnie, wiatr zawodzi nad jej losem.

Chmury do płaczu się zbierają, lamenty, troski, w spazmatycznym szloch zamieniają.

Ponury cień wygrzebał się spod sterty starych liści, zbladł i spłowiał, wlecze się w posępnym tempie.

Nadciąga z oddali posępna postać w piżamie. O nie idzie robić sobie śniadanie.

Wstała z ciepłej pościeli owiewana chłodem. Upiornie rozczochrana otwiera lodówkę.

Mały wybór jęczy pod nosem, jakieś jaja.

Może tym razem dżem, bo jak go otwiera to mówi ''dżem dobry''

skrzywiła się, a on dokręcił sobie wieczko.

- Niet to niet. Beknął.

Jest coś na czym zawiesiła oko.

Szynka ze zwierza, a niech tam będzie, od tego się nie umiera. Trochę podrasować chemią, dupowata tkanka.

Chleb przypomina płachtę ze szmaty, ale jedyny jadalny.

Odkręca kurek. Szum i rozbijający się strumień wody o brudne gary. Tworzy nastrój kuchenny, do robienia porannej kawy.

Zapowiedzi na prognozę pogody wydziera radiu z eteru. Niedosłyszy, niedosłyszy, głośnik do ucha przykłada. Mrożące krew w żyłach dźwięki, zgrzyta i śnieży.

Zwątpiła, bo przecież to już wiosna.