Sztućce

Chrapanie, szelesty, trzask.

Ktoś wstał w szufladzie.

Widelec przeciągnął się i wyprostował długie zęby.

 Nóż zawstydzony swoje drobne podkulił. 

Łyżka wypięła się na łyżeczkę. Wstyd krzyczał mały skrobak.

W garnkach Ktoś kogoś szturchał, istna przepychanka. Patelnia płaska jak naleśnik, darła się pocierają spodem z teflonu na rondel. A mały garnuszek wciśnięty do konta, łapał z przerażenia ciężko powietrze. Duży gar przemówi grubym barytonem, aż uszy im przyklapały.

Koniec awantury, do obiadu nie ma co odgrzewać atmosfery.